ကို (သို႔မဟုတ္) က်မထံပ်ံလာေသာေတာင္ပံမဲ့လိပ္ၿပာ - ၃

က်မကိုယ္က်မ ဘယ္လို မိန္းမလဲလို႔ တခါတခါ ေတြးသည္။ ကိုနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူေသာသူမ်ားကို လိုက္ၿပီး ရည္းစားထားတတ္ေနသည္။ ငယ္တုန္းက သာမန္ရည္းစားအဆင့္၊ အခု အသက္က သံုးဆယ္ေက်ာ္လာေတာ့ တူတူအိပ္သည့္အဆင့္ပါ ပါလာသည္။ ဒါကိုလည္း ငါမိန္းကေလးပဲ ထိခိုက္တယ္ဘာညာ မေတြးတတ္ခဲ့။ လူတစ္ေယာက္ဟာ က်မရည္းစားၿဖစ္ဖို႔ အဓိက ကိုနဲ႔တူေနဖို႔လိုအပ္သည္။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်မရည္းစားမ်ားသည္ ရုပ္ရည္ခပ္ဆင္ဆင္မ်ားသာ ၿဖစ္ၾကသည္။

အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲ။ က်မမသိပါ။ က်မသိသည္မွာ ကိုသာၿဖစ္သည္။ ကို႔အေပၚထားေသာ က်မစိတ္ေစတသိတ္သည္ အခ်စ္ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မည္ ၿဖစ္ခ်င္မွလည္း ၿဖစ္မည္။ သို႔ေသာ္ က်မသည္ ကိုကလြဲၿပီး တၿခားအရာကို မသိတတ္ခဲ့။ ကိုမွတပါး က်မစိတ္၀င္စားစရာ မရွိခဲ့။ လူတစ္ေယာက္ကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္မိမလိုၿဖစ္တိုင္း ငါေတာ့ ကို႔ေလာင္းရိပ္ေအာက္က ရုန္းထြက္ၿပီး ဒီလူတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ၿဖင့္ ကိုနဲ႔ မပတ္သက္ဘဲ ခ်စ္ေတာ့မည္ဟု အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကိဳးစားေသာ္လည္း ကိုကသာ က်မဘ၀ကို ပဲ့ကိုင္ေနဆဲ။

ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို ၿဖတ္ပစ္ဖို႔အတြက္ ဘာအေၾကာင္းၿပခ်က္မွ က်မေပးေလ့ မရွိ။ အေၾကာင္းၿပခ်က္လည္း က်မမွာ မရွိေခ်။ တိခနဲ႔ ဘာအဆက္သြယ္မွမလုပ္ဘဲ ၿဖတ္ပစ္တတ္သည္။ အၿဖတ္ခံရတဲ့လူက ငါအၿဖတ္ခံလိုက္ရၿပီဆိုတာေတာင္ သိလိုက္မွာ မဟုတ္။ လူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးၿဖတ္ဆံုးၿဖတ္ တစံုတရာေသာ အေနအထားမွာ က်မဆက္ခ်စ္မရေတာ့။ ဆက္ခံစားလို႔ မရေတာ့။ ဆက္ၿပီး အေပ်ာ္သေဘာေတာင္ တြဲမရေတာ့။ အၿပစ္ေလး တစ္ခုေလာက္ မဆိုစေလာက္ကေလး လုပ္ၾကည့္ က်မက လံုး၀ၾကည့္မရေတာ့။ ခြင့္လႊတ္ဖို႔ မေတြးေတာ့။ ခ်စ္ၾကတုန္းက တကယ္ စိတ္ေရာကိုယ္ေရာ ႏွစ္ၿပီး ခ်စ္ခဲ့သေလာက္ က်မၿဖတ္ပစ္တတ္သည္။ တခါတေလမ်ား ဘာအၿပစ္မွ မရွိဘဲ အၿပစ္ကို လိုက္ရွာၿပီးမၿဖစ္ၿဖစ္ေအာင္ ၿပသနာလုပ္ၿပီးေတာ့ကို ၿဖတ္ပစ္ဖူးသည္။ ကိုသည္ က်မကို က်ိန္စာမ်ား တိုက္ခဲ့ေလသလား။ ကိုသည္ က်မကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္မေနရေအာင္ အခ်စ္ဆိုတာ တစ္ခုအတြက္ အၿမဲ စိတ္ရႈပ္ေနရေအာင္ ၿပဳစားခဲ့ေလသလား။

က်မစိတ္သည္ဆန္းၾကယ္လွသည္။ အခုပဲ လူတစ္ေယာက္ကို ေသမလိုခ်စ္ေနရင္းက ကိုဆိုတာ ၀င္လာတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ မခ်စ္ေတာ့ဘူး၊ ငါခ်စ္တာ သူမဟုတ္ဘူးစသည္ၿဖင့္ ေၿပာင္းသြားတတ္သည္။ ထိုေနရာမွာ ေနာက္တစ္ေယာက္ဆိုတာ ရွိလာဖို႔ေတာ့လည္း မလိုအပ္လွ။ က်မအတြက္ ကိုကသာ အခ်ိန္ၿပည့္ရွိေနသည္။ ကိုသည္ ဆယ့္ကိုးႏွစ္သမီးက်မကို ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုေက်ာ္ေအာင္ထိ စိုးမိုးေနဆဲ။ တခါတေလ စဥ္းစားသည္။ ကိုနဲ႔သာ အဆင္ေၿပေၿပ သာယာတဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို ခဏတာၿဖစ္ၿဖစ္ တည္ေဆာက္ခြင့္ရခဲ့မယ္ဆိုရင္ ခုေလာက္ထိ ကို႔အေပၚစြဲလမ္းစိတ္ ရွိပါ့မလားဆိုတာပါပဲ။ အဲဒါအေတာ္ေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသည္။ ကို႔ဇာတ္လမ္းသည္ ဘယ္လိုမဆို က်မရင္ထဲမွာ ရွိေနေပမဲ့ အၿပင္မွာေတာ့သိမ္းသြားခဲ့ၿပီ။ ဆက္ကလို႔ မရနိုင္ေတာ့။ ဒီေတာ့ တြယ္ၿငိမႈတစ္ခုမွာ အဆံုးသတ္သြားခဲ့သည္။ အဲဒီတြယ္ၿငိမႈ ကိုေခ်ဖ်က္ဖို႔ အေၿခအေန မေပးခဲ့ေတာ့ေခ်။ တကယ္တမ္း ဆက္ၿပီး ကိုနဲ႔ တြဲၿဖစ္ၾကမယ္ ေတြ႔ၿဖစ္ၾကမယ္ဆိုရင္ ကို႔ကို ဒီေလာက္ထိ ဆက္ၿပီး စြဲလမ္းေနပါ့မလားဆိုတာ တစ္ခုက အေတာ္ကို စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းသည္။ က်မကိုယ္တိုင္လည္း သိခ်င္လွသည္။

က်မသည္ ကိုဟု က်မ အတင္းလုပ္ေခၚထားေသာ ကိုမဟုတ္သည့္ ကို႔ႏွတ္ခမ္းမ်ားကိုေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ကို႔ႏွတ္ခမ္းေလးမ်ားသည္ ကို႔ႏွတ္ခမ္းမ်ားႏွင့္တူလြန္းသည္။
“ဘာလို႔ ႏွတ္ခမ္းေတြကို အဲေလာက္ေတာင္ စိုက္ၾကည့္ေနရတာလဲ ခ်စ္ရဲ႕”
“ခ်စ္လို႔”
က်မသည္ ပင္ကိုယ္အားၿဖင့္ မူယာမာယာ မ်ားသူၿဖစ္ေနသည္။ လူတစ္ေယာက္ကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ လွည့္စားတတ္ေအာင္လည္း အက်င့္က ရခဲ့ၿပီ။ ရြဲ႕တတ္ေသာ အက်င့္ကလည္း ရခဲ့ၿပီ။ က်မစိတ္ထဲမွာ ရည္းစားတစ္ခါထားတိုင္း တစ္ခါၿပတ္တိုင္း ငါကို႔ကို ရြဲ႕ေနတာလို႔ယူဆသည္။ ကိုသိရင္ စိတ္ခ်မ္းသာမွာ မဟုတ္လို႔ေတြးၿပီး ေက်နပ္သည္။ ကို႔ေၾကာင့္ က်မဒီလို ၿဖစ္ေနတာကို ကိုသာသိရင္ ရင္ကြဲမွာ စသၿဖင့္ လိုရာေတြးၿပီး ၾကည္နူးေနသည္။ တကယ္တမ္း အသိစိတ္နဲ႔ ယွဥ္ၿပီး စဥ္းစားရင္ က်မကသာ ကို႔ကို စြဲလမ္းေနသေလာက္ ကိုကေတာ့ က်မကို သတိေတာင္ ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ မသိမဟုတ္ သိသည္။ သိလ်က္ႏွင့္ပင္ ကိုက က်မကို ခ်စ္ပါတယ္ေလ အေၿခအေန အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ထားခဲ့တာပါ ဆိုတာမ်ိဳး နဲ႔ေၿဖသိမ့္ေနတတ္ၿပန္သည္။

မိန္းမတစ္ေယာက္က ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို ေမ့လို႔မရ နာက်ည္းလို႔ မရတဲ့ အဓိက အေၾကာင္းအရင္းသည္ ထိုေယာက္်ားက ခ်စ္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနစိတ္ေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။ သူခ်စ္ပါတယ္ေလ လို႔ထင္ေနသေရြ႕ ယူဆေနသေရြ႕ ထိုေယာက္်ားကို စိတ္နာလို႔ မရတတ္။ အထူးသၿဖင့္ အနုပညာဘက္ကို အားသန္ေသာ မိန္းမမ်ားက ပိုဆိုးသည္။ စာတစ္ပုဒ္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ စိတ္ထဲက ခံစားခ်က္ အရင္းခံမရွိဘဲ မၿဖစ္လာနိုင္လို႔ ယူဆထားတတ္ေသာ မိန္းမမ်ားက အဆိုးဆံုးၿဖစ္သည္။ ကိုယ္တိုင္ေရးလိုက္တဲ့ အခါ တခါတေလ ဘာရယ္မဟုတ္ အငွားခံစားၿပီး ေရးတတ္ေပမဲ့ ကိုယ့္အတြက္ ေရးေပးခဲ့ေသာ ကဗ်ာတို႕ကိုကား အမွန္လို႔ပင္ ဇြတ္မွိတ္ယံုပစ္တတ္သည္။ တကယ္ေတာ့ ေရးတဲ့လူကလည္း ေရးေနတုန္းက တကယ္ ခံစားခ်က္နဲ႔ ေရးခဲ့ေပမဲ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ထိ အဲဒီခံစားခ်က္က ဆက္ရွိေနမယ္လို႔ ဘယ္ေၿပာလို႔ရပါ့မလဲ။

တကယ္ေတာ့ က်မသည္ ဘုန္းၾကီးတေစၦၿဖစ္သည္။ အရာရာကို မခ်င့္ခ်ိန္တတ္တာလည္း မဟုတ္။ အမွန္အတိုင္း မေ၀ခြဲတတ္တာလည္း မဟုတ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုဆိုတာတစ္ခုကို က်မဘက္ကကို သာယာၿပီး အသက္သြင္းေနတတ္သည္။ ကိုနဲ႔ ေ၀းကြာခဲ့ရေသာ နာက်င္မႈ၊ ကို႔အေပၚအခုထိ စြဲလမ္းတမ္းတေနမႈ၊ ကို႔အတြက္ ၿဖစ္ေပၚလာေသာ ရင္ကြဲမႈေတြကို သာယာေနသည္။ တကယ္ဆို ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာသြားတဲ့အခါ ေ၀ဒနာသည္ ဘယ္ေလာက္မွ မဆိုသာေတာ့။ ဒါကိုပဲ ေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာ စိုးေနတတ္သည္။ တၿခားရည္းစားေတြ ဆက္ထားၿပီး ၿဖတ္လိုက္ရလို႔ ရင္ကြဲမတတ္ခံစားရတာေတြကိုပါ ကို႔အေပၚထပ္ၿဖည့္ခံစားသည္။ အသည္းကြဲေနရတာကို က်မစြဲလမ္းေနသည္။ က်မသည္ ဆယ္ေက်ာ္သက္က အသည္းကြဲတာကို ကုစားဖို႔ မၾကိဳးစားရံုအၿပင္ အသက္သံုးဆယ္ေက်ာ္သည္အထိ ဆြဲေခၚလာသည္။ က်မဘ၀ကို အနစ္မြန္းခံၿပီး အသည္းကြဲမႈတစ္ခုကို သာယာသည္။

တစ္စံုတစ္ေယာက္က လက္ထပ္ဖို႔ ဘာညာ အတည္တက် အၿမတ္တနိုးရွိလာခဲ့လ်င္ က်မလည္း လိုလားပါသည္။ အထူးသၿဖင့္ အသက္အစိတ္ေက်ာ္လာေတာ့ အိမ္ေထာင္နဲ႔ ကေလးေတြနဲ႔ အတည္တက် ေနလိုစိတ္ ၿဖစ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သံုးေလးႏွစ္တူတူေနခဲ့ေသာ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို ရက္ရက္စက္စက္က်မၿဖတ္ပစ္သည္။ သူကေတာ့ ဘာေၾကာင့္ၿဖတ္တယ္ ညာေၾကာင့္ၿဖတ္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးစံုေတြးေကာင္းေတြးမည္။ က်မကေတာ့ သူ႔ခ်စ္ၿခင္းအေပၚ ေပ်ာ္၀င္မလို ၿဖစ္ေနခ်ိန္မွာ က်မသူ႔ကို ခ်စ္ခဲ့တာ ကို႔ကို ရြဲ႔ေနတာေလဆိုတာမ်ိဳးကို ကိုနဲ႔စေတြ႔တဲ့ ဆယ့္တစ္ႏွစ္ၿပည့္ေန႔ေလးမွာ သတိရလိုက္တာ ၿဖစ္သည္။ တကယ္ မခ်စ္ခဲ့ဘူးလားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္။ ခ်စ္ၾကတုန္းက က်မကိုယ္တိုင္ ေပ်ာ္၀င္ၿပီး ခ်စ္တာ။ က်မကိုယ္တိုင္ သူသာမက သူ႔မိသားစု၊ သူ႔ညီမ၊ သူ႔၀မ္းကြဲေတြ အစစအရာရာနဲ႔ ရင္းႏွီးပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ခ်စ္တာၿဖစ္သည္။ အမ်ားက အားက်တဲ့ သာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခုကိုလည္း က်မပိုင္ဆိုင္ခဲ့သည္။

တကယ္ေတာ့ အဲေလာက္ထိ မၿဖစ္သင့္ဘူးမဟုတ္လား။ ကိုဆိုတဲ့ ဆယ့္ကိုးႏွစ္က စြဲလမ္းခဲ့တဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္၊ အခုခ်ိန္မွာ အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ေနမည့္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္၊ က်မနဲ႔လည္း အသက္ရွင္ေနလ်က္၊ သူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္း၊ ကိုယ့္အသိုင္းအ၀ိုင္း တူေနေပမဲ့ အဆက္သြယ္မရွိတဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ ကိုရြဲ႕တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းၿပခ်က္နဲ႔၊ ဆက္ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းၿပခ်က္နဲ႔ေတာ့ သာယာေနတဲ့ ဘ၀ေလး တစ္ခုကို ေၿဖဖ်က္နိုင္ေလာက္ေအာင္ ရက္စက္ေသာ က်မကိုယ္က်မအံ့ၾသသည္။ ဒါဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ လင္မယား သမီးရည္းစားလိုထက္ သားမိလို မ်ိဳးရင္းႏွီးသြားလို႔လားဆိုတာ ေတြးမိသည္။ ဒီေတာ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ (ဆိုပါေတာ့ ကိုနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူေသာ ေနာက္တစ္ေယာက္) ကို က်မကိုလို႔ပဲ ေခၚသည္။ အတင္းေခၚသည္။ ကိုမဟုတ္ေသာ ကိုသည္ က်မက ကိုလို႔ ေခၚတာကို သိပ္မၾကိဳက္လွ။

“ေမာင္လို႔ ေခၚတာေလးတစ္ခုကို သိပ္စြဲလမ္းခဲ့တာ ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ့”
“မေခၚခ်င္ပါဘူး ကေလးကလား၊ ကိုဆိုတာေလးက ယဥ္တယ္ သိမ္ေမြ႔တယ္ လူၾကားထဲလည္း ေခၚဖို႔ တင့္တယ္တယ္ ေနာက္ေနာင္ ကေလးေတြ ေမြးလာရင္ ကေလးေတြ ေရွ႕လည္း ေခၚဖို႔တင့္တယ္တယ္”
က်မသည္ တကယ္ တစ္ဘ၀လံုးစာ ရည္ရြယ္ထားသလို စကားေတြ ေၿပာေနမိသည္။ အခ်ိန္ၿပည့္ ကိုမဟုတ္ေသာ ကို႕ကို အခ်ိန္ေပးသည္။ အစစအရာရာ ကို႔အတြက္ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ၿမွဳပ္ႏွံၿပီး ပူပင္သည္။ ကို႔အလိုကို သိပ္လိုက္သည္။ ကို႔လိုပဲ မိန္းမေပြတတ္ေသာ ကိုသည္ က်မအတြက္ တကယ့္ကို အတိုင္းပင္ၿဖစ္ေနသည္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကိုသည္ ကို႔လိုပင္ ေပြတယ္လို႔ ေၿပာတာ မၾကိဳက္ စြံတာတဲ့။ ဟုတ္မွာပါ။ စြံတာပါ။ မိန္းမေတြက စြဲလမ္းၾကတာ။ က်မက ကို႕ကို စြဲသလိုမ်ိဳးဆို ကိုက်မနဲ႔ ေပြခဲ့လို႔မွ မဟုတ္တာ။ ကိုကလည္း သူ႔အရႈပ္ေတြထဲ ငယ္ရြယ္လြန္းတဲ့ က်မကို ဆြဲမသြင္းခ်င္လို႔ က်မကို ရင္နာနာနဲ႔ ထားခဲ့တာ မဟုတ္လား။

လိုရာဆြဲၿပီး ေပ်ာ္ေမြ႔တတ္ေသာအက်င့္တစ္ခု က်မဆီမွာ ေပ်ာက္မသြားေသး။ ကိုသည္ က်မကိုေတာင္းပန္ေသာ အၾကည့္မ်ိဳးၾကည့္သည္။
“မင္းကိုကိုယ္အရင္က ဆိုးခဲ့တာေတြ အတြက္ မင္းစိတ္ထဲ အၿငိဳးမထားနဲ႔ေနာ္ ကိုယ့္စိတ္က ပါလို႔ ဆိုးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ”
က်မသည္ ကို႔ကို သနားလာသည္။ က်မဘ၀မွာ ကိုတစ္ေယာက္ပဲ ရွိေတာ့မွာပါေလ။ ကိုက အသက္ၿပန္၀င္လာတာပဲ၊ ကိုက ၿပန္လာၿပီး က်မကို ေတာင္းပန္ေနတာ။ က်မသည္ ကို႔ကို ကိုလို႔ပင္ ယူဆလိုက္သည္။ ကိုနဲ႔ တူတူေနတဲ့ သံုးေလးရက္က က်မဘ၀အတြက္ အေပ်ာ္ဆံုး အခ်ိန္ေတြပါပဲ။ အတိတ္က က်ိန္စာေတြ အကုန္လံုးကို ကိုက ေခ်ဖ်က္လိုက္သလိုလည္း ခံစားရသည္။ ဒီတစ္ဘ၀စာ ဒီေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး ခ်စ္ေတာ့မယ္လို႔ စိတ္က ဆံုးၿဖတ္သည္။ က်မရင္ခြင္ထဲ အိပ္ေနရင္ ကိုဟာ တကယ္ ကိုၿဖစ္သြားတာပါပဲ။ က်မဆီၿပန္လာတာ။ ကိုက်မဆီတကယ္ ၿပန္လာတာ။ တစ္ခုပဲ စိတ္ပူတာ ဒီေယာက္်ားတစ္ေယာက္သည္ ကို႔ကိုလံုး၀ ေမ့ပစ္နိုင္ေအာင္ ကုစားေပးမလား။ အခ်ိန္ေရာ ဘယ္ေလာက္ ယူမလဲ။


ခိုင္စိုးလင္း
14-11-2009 (12:22)